Για τους συντελεστές ΦΠΑ στα νησια

Ευρωπαϊκή Επιτροπή: Θέμα της ελληνικής κυβέρνησης ο ΦΠΑ στα νησιά

 

Αναγκαία η στοχευμένη αξιοποίηση των ευρωπαϊκών εργαλείων για την αντιμετώπιση των δυσκολιών των νησιωτικών περιοχών

Απάντηση σε ερώτηση των Οικολόγων Πράσινων για τη μείωση του συντελεστή ΦΠΑ στα νησιά του Αιγαίου

Στην Ελλάδα πετάει το μπαλάκι τυχόν κατάργησης του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά του Αιγαίου ο επίτροπός της ΕΕ κ. Šemeta σε ερώτηση που είχε καταθέσει ο Μ. Τρεμόπουλος, πρώην ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων. Στην απάντηση της Επιτροπής, που παραδόθηκε στο νέο ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων, Νίκο Χρυσόγελο, τονίζεται ότι όσον αφορά στην απόφαση του μέτρου μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά «εμπίπτει στην αρμοδιότητα των ελληνικών αρχών να αποφασίσουν κατά πόσο θα συνεχίσουν να κάνουν χρήση της» καθώς η ίδια δεν παίρνει θέση σε αυτό το θέμα. 

 

Κατά τoν κ. Šemeta, «οι μειωμένοι συντελεστές ΦΠΑ αποδείχθηκαν λίαν περιορισμένης εμβέλειας μέσο αναδιανομής», κι επισημαίνει ότι απευθείας και καλά στοχευμένες μεταφορές πόρων μπορεί να είναι αποτελεσματικότερος τρόπος για την αντιμετώπιση των περιφερειακών εισοδηματικών ανισοτήτων. 

 

Με δεδομένη την αδυναμία γενίκευσης των διαφορετικών προκλήσεων που αντιμετωπίζουν τα νησιά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην απάντησή της επισημαίνει:

• Χρηστή διακυβέρνηση, η καλύτερη δυνατή αξιοποίηση της ολοκληρωμένης εδαφικής/χωροταξικής ανάπτυξης και η βέλτιστη χρήση του δικού τους χωροταξικού δυναμικού είναι ζωτικής σημασίας για τα νησιά.
• Η πρόταση της Επιτροπής για την μελλοντική πολιτική συνοχής μέσω του Κοινοτικού Στρατηγικού Πλαισίου (Community Strategic Framework) και των Συμβάσεων Συνεργασίας (Partnership contracts) οδηγεί στην ανάγκη εντοπισμού των χωροταξικών/ εδαφικών προκλήσεων/κλειδιών.

Ο Επίτροπος καταλήγει καλώντας την Ελλάδα να χρησιμοποιήσει τα εργαλεία που της προσφέρονται καθώς «Το άρθρο 10 της πρότασης Κανονισμού για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης ορίζει ότι τα επιχειρησιακά προγράμματα που καλύπτουν περιοχές με σοβαρά και μόνιμα μειονεκτήματα, πρέπει να αποδίδουν ιδιαίτερη προσοχή στην αντιμετώπιση των ειδικών δυσκολιών των εν λόγω περιοχών. Τα νεοσυσταθέντα κοινοτικά εργαλεία τοπικής ανάπτυξης θα μπορούσαν επίσης να διευκολύνουν περαιτέρω την νησιωτική ανάπτυξη»

Ο Νίκος Χρυσόγελος, νέος ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων έκανε την παρακάτω δήλωση: «Η απάντηση του Επιτρόπου καταρρίπτει το μύθο που προωθείτο εσωτερικά, ότι η ΕΕ ζητά απαραιτήτως την κατάργηση του μειωμένου ΦΠΑ στο Αιγαίο. Είναι στο χέρι της Ελλάδας η προώθηση αναπτυξιακών πολιτικών για τα νησιά, με συντονισμένη περιφερειακή πολτική, αξιοποιώντας τα τοπικά κεφάλαια και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των νησιών μας. Για μας τους Οικολόγους Πράσινους είναι απαραίτητη η μεταρρύθμιση της περιφερειακής πολιτικής στα νησιά μας σε πράσινη κατεύθυνση, αντί για διάλυση της παραγωγικής βάσης ως αποτέλεσμα άδικων και αναποτελεσματικών, περιοριστικών και εισπρακτικών μέσων. Η έμφαση πρέπει να δοθεί σε αλλαγές στους τομείς των κατασκευών, του τουρισμού, της πρωτογενούς παραγωγής, της ενέργειας και της ναυπηγοεπισκευαστικής δραστηριότητας ώστε να αναζωογονηθούν αλλάζοντας και λειτουργώντας προς όφελος της τοπικής κοινωνίας, της απασχόλησης – ιδιαίτερα των νέων – και της μακροχρόνιας διατήρησης του μοναδικού φυσικού και πολιτιστικού μας πλούτου. Οι Περιφερειακές Αρχές και τα Περιφερειακά Συμβούλια πρέπει να συνεργαστούν στενά με τους κοινωνικούς και επαγγελματικούς φορείς ώστε να διαμορφώσουν άμεσα σχέδια περιφερειακής ανάπτυξης, με πυλώνες την βιωσιμότητα, την κοινωνική συνοχή και την απασχόληση. Η έγκαιρη και κατάλληλη προετοιμασία των περιφερειών για τη νέα προγραμματική περίοδο 2014 -2020, είναι θέμα επιβίωσης αφού πλέον φαίνεται ότι δρομολογούνται σημαντικές αλλαγές στις ευρωπαϊκές πολιτικές περιφερειακής ανάπτυξης αλλά και συνοχής: θα υπογράφονται Συμβόλαια Συνεργασίας με την ΕΕ με στόχο να αναγνωρίζονται καλύτερα οι ανάγκες και τα χαρακτηριστικά / ιδιαιτερότητες κάθε περιφέρειας, αλλάζουν οι κανονισμοί του Ταμείου Συνοχής και του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης, δημιουργείται το Ευρωπαϊκό Ταμείο Θαλάσσιας κι Αλιευτικής Πολιτικής, ενώ προσαρμόζονται και τα υπόλοιπα ταμεία στους νέους άξονες ευρωπαϊκής πολιτικής υπό ένα κοινό Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Στρατηγικό Πλαίσιο. Οι ευρωπαϊκές πολιτικές αλλάζουν κι αυτό απαιτεί καλύτερη οργάνωση των περιφερειών, διάλογο, ενσωμάτωση στην ευρωπαϊκή διαδικασία ώστε να μπορούν να επωφεληθουν όλες οι περιοχές, ιδιαίτερα οι νησιωτικές κι ορεινές και γενικότερα όσες αντιμετωπίζουν τα μεγαλύτερα προβλήματα συνοχής»

(Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της ερώτησης)

Θέμα: Μειωμένοι συντελεστές ΦΠΑ και νησιωτικότητα

Εξαιτίας των ποικίλων μειονεκτημάτων τους, και ιδιαιτέρως της απομόνωσης ή του περιορισμένου μεγέθους τους, τα νησιά είναι περιοχές που δεν ευνοούνται σε εδαφικό επίπεδο, και πολύ συχνά σε οικονομικό και κοινωνικό. Το άρθρο 174 της Συνθήκης της Λισαβόνας [1], που καθορίζει το αντικείμενο της οικονομικής, κοινωνικής και εδαφικής συνοχής, αναγνωρίζει αυτό το γεγονός και τονίζει ότι ειδική προσοχή πρέπει να δοθεί στα νησιά, με δράσεις που θα μειώσουν την καθυστέρηση στην ανάπτυξη αυτών των λιγότερο ευνοημένων περιοχών και θα συμβάλουν στην κοινωνική συνοχή.

Στην Ελλάδα, ως τώρα, σύμφωνα με το αρ. 17, παρ. 4 του Ν. 2093/1992 [2], σε όλα τα νησιά των περιφερειών Νοτίου και Βορείου Αιγαίου καθώς και στα νησιά των Βορείων Σποράδων, τη Σκύρο, τη Σαμοθράκη και τη Θάσο, εφαρμόζονται συντελεστές ΦΠΑ μειωμένοι κατά 30 % σε σχέση με αυτούς της υπόλοιπης Ελλάδας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα [3,4], το Υπουργείο Οικονομικών προσανατολίζεται στην κατάργηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ για τα νησιά του Αιγαίου καθώς και όλων των ευνοϊκών φορολογικών ρυθμίσεων για τους φορολογούμενους που διαμένουν μόνιμα σε μικρά ελληνικά νησιά με πληθυσμό μέχρι 3 100 κατοίκους.

Ερωτάται η Επιτροπή:

1.	Αποτελεί θέση της Επιτροπής και του εκπροσώπου της στην τρόικα η κατάργηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ και των ειδικών φορολογικών ρυθμίσεων στα νησιά του Αιγαίου;
2.	Έχουν μελετηθεί οι επιπτώσεις από μια τέτοια κίνηση σε θέματα τοπικής οικονομίας, τουρισμού, κοινωνικής συνοχής και απασχόλησης;
3.	Σε τι περαιτέρω ενέργειες προτίθεται να προβεί για τη στήριξη των νησιωτικών κοινωνιών που πλήττονται ιδιαίτερα στην κρίσιμη αυτή περίοδο της οικονομικής κρίσης; [1]http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:C:2010:083:0047:0200:EL:PDF [2]http://nomothesia.ependyseis.gr/eu-law/getFile/%CE%9D+2093+1992.pdf?bodyId=372109 [3]http://www.forologikanea.gr/news/sto-trapezi-i-katargisi-tou-meiomenou-fpa-sta-nisia/ [4]http://www.tanea.gr/latestnews/article/?aid=4679676

Ακολουθεί η πλήρης απάντηση του Επιτρόπου:

ΕL

E-012627/2011

Απάντηση του κ. Šemeta

Εξ ονόματος της Επιτροπής

(2.3.2012)

1. Σύμφωνα με το άρθρο 120 της οδηγίας για το ΦΠΑ [1], η Ελλάδα επιτρέπεται να εφαρμόζει συντελεστές έως 30% χαμηλότερους από τους αντιστοίχως επιβαλλόμενους στην ηπειρωτική Ελλάδα, για τους νομούς Λέσβου, Χίου, Σάμου, Δωδεκανήσου και Κυκλάδων και στα νησιά Θάσος, Βόρειες Σποράδες, Σαμοθράκη και Σκύρος.

Δεδομένου του προαιρετικού χαρακτήρα της εν λόγω διάταξης, εμπίπτει στην αρμοδιότητα των ελληνικών αρχών να αποφασίσουν κατά πόσο θα συνεχίσουν να κάνουν χρήση της.

2. Αυτή η ερώτηση πρέπει να απευθυνθεί στις εθνικές αρχές.

Σε γενικές γραμμές, οι μειωμένοι συντελεστές ΦΠΑ αποδείχθηκαν λίαν περιορισμένης εμβέλειας μέσο αναδιανομής [2]. Επιπλέον, όταν αναφέρονται σε συγκεκριμένη περιοχή, θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε διαιτησία κατά την αγορά αγαθών και υπηρεσιών. Οι άμεσες και καλά στοχευμένες μεταβιβάσεις μπορεί να είναι αποτελεσματικότερος τρόπος για την αντιμετώπιση των περιφερειακών εισοδηματικών ανισοτήτων. 

 

3. Τα νησιά αντιπροσωπεύουν το 4,3% του συνολικού πληθυσμού της ΕΕ και είναι δύσκολο να διατυπωθούν γενικεύσεις για όλα τους δεδομένου ότι αντιμετωπίζουν διαφορετικές προκλήσεις. Το άρθρο 174 της ΣΛΕΕ δεν σημαίνει κατ' ανάγκη την αυτόματη απόδοση της πρόσθετης χρηματοδοτικής στήριξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στοιχεία όπως η χρηστή διακυβέρνηση, η ολοκληρωμένη χωροταξική ανάπτυξη και η καλύτερη δυνατή αξιοποίηση του ιδίου χωροταξικού δυναμικού είναι ζωτικής σημασίας. Η πρόταση της Επιτροπής για τη μελλοντική πολιτική συνοχής ορίζει ότι το Κοινοτικό Στρατηγικό Πλαίσιο (Community Strategic Framework) και οι Συμβάσεις Εταιρικής Σχέσης (Partner Contracts) θα πρέπει να εντοπίζουν τις βασικές χωροταξικές προκλήσεις. Το άρθρο 10 της πρότασης κανονισμού για το ΕΤΠΑ ορίζει ότι τα επιχειρησιακά προγράμματα που καλύπτουν περιοχές με σοβαρά και μόνιμα μειονεκτήματα πρέπει να αποδίδουν ιδιαίτερη προσοχή στην αντιμετώπιση των ειδικών δυσκολιών των εν λόγω περιοχών. Τα νεοσυσταθέντα κοινοτικά εργαλεία τοπικής ανάπτυξης θα μπορούσαν επίσης να διευκολύνουν περαιτέρω την ανάπτυξη στα νησιά.

[1] Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας, ΕΕ 2006, L 347/1

[2]http://ec.europa.eu/taxation_customs/resources/documents/common/publications/studies/report_evaluation_vat.pdf

Ελληνικό, όχι άλλο τσιμέντο

Στοπ στο νομοσχέδιο για το Ελληνικό! Μητροπολιτικό Πάρκο τώρα!

Ο Νίκος Χρυσόγελος συνυπογράφει μαζί με άλλους 32 ευρωβουλευτές κείμενο που ζητά άμεση ανάκληση του νομοσχεδίου για το Ελληνικό

Ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων Νίκος Χρυσόγελος ένωσε τη φωνή του από κοινού με αρκετούς ευρωβουλευτές των Πράσινων καθώς και της Αριστεράς (συνολικά 33), μεταξύ των οποίων και ο συμπρόεδρος του Ευρωπαïκού Πράσινου Κόμματος, Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, καθώς και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς, Λόταρ Μπίσκυ, ζητώντας την άμεση ανάκληση του νομοσχεδίου για το Ελληνικό.

Στο νομοσχέδιο προτείνεται η πολεοδόμηση του χώρου του πρώην Αεροδρομίου και της παράκτιας ζώνης, με σκανδαλώδεις όρους δόμησης, με όλες σχεδόν τις Χρήσεις Γης να επιτρέπονται, και με το να αναιρείται η προστασία αιγιαλού και παραλίας από τη δόμηση και την εκμετάλλευση. Καμία δέσμευση για τους χώρους πράσινου δεν υπάρχει ενώ πουθενά δεν αναφέρεται ότι το πάρκο αυτό θα είναι κοινόχρηστο. Βρισκόμαστε λοιπόν αντιμέτωποι, για πρώτη φορά, με την εκποίηση δημόσιου χώρου χωρίς όρους, και με την καταστρατήγηση όλων των νόμιμων κανόνων και διαδικασιών σχεδιασμού. Να σημειωθεί ότι η συνέχιση της δόμησης στην Αττική είναι αντίθετη και με τις αρχές του Ρυθμιστικού Σχεδίου, διότι υποβαθμίζει το περιβάλλον και το κυκλοφοριακό της. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο χώρος του Ελληνικού είναι ο τελευταίος μεγάλος ελεύθερος χώρος-απόθεμα για δημιουργία του αναγκαίου πράσινου στην Αττική, ιδιαίτερα μετά την καταστροφική πυρκαγιά της Πάρνηθας. Αν κτισθεί χωρίς να υπάρχει ανάγκη, θα χαθεί για πάντα η ελπίδα δημιουργίας ενός πραγματικού Μητροπολιτικού Πάρκου.

«Η οικονομική κρίση δεν μπορεί να είναι άλλοθι για περαιτέρω υποβάθμιση των συλλογικών αγαθών. Η λογική αυτή θα μας κάνει 2 φορές φτωχότερους», δήλωσε ο Νίκος Χρυσόγελος. «Σε μια ευρωπαïκή πρωτεύουσα με τόσο χαμηλά επίπεδα πράσινου, η δημιουργία του Μητροπολιτικού Πάρκου του Ελληνικού, δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά ανάγκη. Η επιπλέον, όμως, δόμηση στο Ελληνικό δεν είναι άστοχη μόνο για περιβαλλοντικούς λόγους αλλά και για κοινωνικούς - οικονομικούς. Σήμερα υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες απούλητα διαμερίσματα και κτήρια, αποτέλεσμα μιας κατασκευαστικής φούσκας που συνέβαλλε στην κρίση. Όλη η προσπάθεια πρέπει να δοθεί στην οικολογική, αισθητική, ενεργειακή και κοινωνική αναβάθμιση των περιοχών που είναι πιο υποβαθμισμένες στην Αττική, ώστε να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, να στηριχθεί η πράσινη στροφή του κατασκευαστικού τομέα και να αναβαθμιστεί η ποιότητα ζωής των πολιτών. Στηρίζοντας λοιπόν την προσπάθεια των δημάρχων Ελληνικού, Αργυρούπολης, Αλίμου και Γλυφάδας, συμμετείχα και εγώ μαζί με τον συνάδελφο Νίκο Χουντή στη συλλογή υπογραφών από τους ευρωβουλευτές, ώστε να στέιλουμε ένα σαφές μήνυμα για να σταματήσει η προσπάθεια οικοπεδοποίησης του τελευταίου μεγάλου ελεύθερου χώρου της Αττικής στο όνομα των δημοσιονομικών προβλημάτων της χώρας. Είναι όχι μόνο υπόθεση των ελλήνων αλλά και των ευαισθητοποιημένων ευρωπαίων πολιτών να αγωνιστούν για τη μεταστροφή των πολιτικών αυτού του είδους σε πραγματικά πράσινη κατεύθυνση. Χρειαζόμαστε πράσινες ιδέες και πρακτικές, όχι περισσότερο τσιμέντο και περισσότερα άδεια κτήρια στην Αττική. Η αντιμετώπιση του δημοσιονομικού χρέους δεν πρέπει να γίνει με εκτίναξη του ήδη τεράστιου στη χώρας μας περιβαλλοντικού χρέους».

(Ακολουθεί το πλήρες κείμενο που συνυπέγραψαν οι 33 ευρωβουλευτές)

Το υπουργείο Περιβάλλοντος κατέθεσε νομοσχέδιο στις 16 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με το οποίο η έκταση του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού και η ακτή του Αγίου Κοσμά εκποιούνται με fast track διαδικασίες σε άγνωστους -μέχρι τώρα- επιχειρηματίες.

Σύμφωνα με το νομοσχέδιο:

• Στα 4.200 στρέμματα προβλέπονται χρήσεις αμιγούς και γενικής κατοικίας, επιχειρηματικά πάρκα, ουρανοξύστες, ξενοδοχεία, καζίνο, γραφεία, τράπεζες και υποδομές μεταφοράς. Ακόμα θα γίνει επέκταση της ακτής στη θάλασσα.

• Στα υπόλοιπα 2.000 στρέμματα θα φτιαχτούν δρόμοι, πλατείες, κτίρια δημόσιας χρήσης, καθώς και ένα «πάρκο» όπου θα προβλέπονται χώροι τουρισμού-αναψυχής, αθλητισμού, πολιτισμού, κοινωφελών λειτουργιών και πρότυπων αστικών υποδομών

• Το σχεδιασμό για όλα τα παραπάνω θα τα υλοποιήσουν οι επιχειρηματίες, οι οποίοι θα έχουν την εξουσία να προκαλούν την έκδοση υπουργικών αποφάσεων.

Για να προχωρήσουν όλα τα παραπάνω το νομοσχέδιο προβλέπει ειδικές διαδικασίες εξπρές για τις οικοδομικές άδειες, κατεδαφίσεις των λιγοστών κτιρίων, την έξωση όλων των δημόσιων και κοινωνικών υπηρεσιών εντός του ευρύτερου χώρου κάτι που αντιτίθεται στο ελληνικό Σύνταγμα και δίκαιο.

Είμαστε αντίθετοι σε αυτό το επικίνδυνο αντιπεριβαλλοντικό νομοσχέδιο, που καταστρέφει το μέλλον των επόμενων γενιών και θέτει σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών και την αξιοπρέπειά τους.

Στηρίζουμε την πρόταση των Δημάρχων Ελληνικού, Αργυρούπολης, Αλίμου και Γλυφάδας, η οποία στοιχειοθετείται σύμφωνα με τις μελέτες του Πολυτεχνείου Αθηνών. Υποστηρίζουν τη δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου υψηλού πρασίνου με ήπιες πολιτιστικές, αθλητικές και άλλες κοινωνικές υποδομές, ως εναλλακτικό μοντέλο πραγματικής ανάπτυξης, φιλικής προς το περιβάλλον, προς όφελος των πολιτών του λεκανοπεδίου.

Για αυτό υποστηρίζουμε το αίτημά τους για την άμεση ανάκληση του νομοσχεδίου.

Οι ευρωβουλευτές που υπέγραψαν είναι οι εξής:

1. Besset Jean Paul, VERTS-ALE, France/Γαλλία
2. Bisky Lothar, President of GUE-NGL, Germany/Γερμανία
3. Canfin Pascal, VERTS-ALE, France/Γαλλία
4. Chountis Nikolaos, GUE-NGL, Greece/Ελλάδα
5. Chrysogelos Nikolaos, VERTS-ALE, Creece/Ελλάδα
6. Cohn – Bendit Daniel, President of VERT-ALE, France/Γαλλία
7. De Jong Dennis, GUE-NGL, Netherlands/Ολλανδία
8. Ernst Cornelia, GUE-NGL, Germany/Γερμανία
9. Giegold Sven, GUE-ALE, Germany/Γερμανία
10. Gustafsson Mikael, GUE-NGL, Germany/Γερμανία
11. Handel Thomas, GUE-NGL, Germany/Γερμανία
12. Jadot Yanick, GUE-ALE, France/Γαλλία
13. Klute Jurgen, GUE-NGL, Germany/Γερμανία
14. Le Hyaric Patrick, GUE-NGL, France/Γαλλία
15. Liotard Kartika, GUE-NGL, Netherlands/Ολλανδία
16. Losing Sbine, GUE-NGL, Germany/Γερμανία
17. Lunacek Ulrike, VERTS-ALE, Austria/Αυστρία
18. Matias Marisa, GUE-NGL, Portugal/Πορτογαλία
19. Melenchon Jean-Luc, GUE-NGL, France/Γαλλία
20. Meyer Willy, GUE-NGL, Spain/Ισπανία
21. Murphy Paul, GUE-NGL, Ireland/Ιρλανδία
22. Portas Miguel, GUE-NGL, Portugal/Πορτογαλία
23. Ransdorf Miloslav, GUE-NGL, Czech Repablic/Τσεχία
24. Rivasi Michele, VERTS-ALE, France/Γαλλία
25. Ruehle Heide, VERTS-ALE, Germany/Γερμανία
26. Schlyter Carl, GUE-ALE, Sweden/Σουηδία
27. Scholz Helmut, GUE-NGL, Germany/Γερμανία
28. Staes Bart, VERTS-ALE, Belgium/Βέλγιο
29. Tavares Rui, VERTS-ALE, Portugal/Πορτογαλία
30. Triantaphyllides Kyriakos, GUE-NGL, Cyprus/Κύπρος
31. Vergiat Marie-Christine, GUE-NGL, France/Γαλλία
32. Wils Sabine, GUE-NGL, Germany/Γερμανία
33. Zimmer Gabi, GUE-NGL, Germany/Γερμανία

Ελλάδα: Από τους χειρότερους μαθητές στην ΕΕ σε θέματα αποβλήτων

 Ελλάδα: Από τους χειρότερους μαθητές στην ΕΕ  σε θέματα αποβλήτων.

Χρήματα υπάρχουν, αλλά δεν αξιοποιούνται!

Απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε ερωτήσεις του Νίκου Χρυσόγελου 

“Η Ελλάδα είναι από τους χειρότερους μαθητές στα θέματα διαχείρισης των απορριμμάτων - η τελευταία από τα παλιά κράτη μέλη -, πετάει πάνω από το 75% των στερεών αποβλήτων της σε χωματερές ή σε ΧΥΤΑ[1], κρατάει ακόμα σε λειτουργία Χώρους Ανεξέλεγκτης Διαχείρισης των Απορριμμάτων, ενώ δεν μπορεί να αξιοποιήσει τα χρήματα που υπάρχουν για υποδομές διαχείρισης των απορριμμάτων (αλλά και γενικότερα για βιοποικιλότητα και προστασία του περιβάλλοντος), αν και έχει αποδειχθεί ότι η εφαρμογή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για τα απόβλητα και η ανακύκλωση μπορεί να δημιουργήσουν χιλιάδες θέσεις εργασίας και να συνεισφέρουν κατά πολύ στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας”, δήλωσε ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις του Νίκου Χρυσόγελου, ευρωβουλευτή των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ, σε συζήτηση στην Επιτροπή Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας κι Ασφάλειας Τροφίμων του Ευρωκοινοβουλίου, την Πέμπη 1/3/2012. 

Ο εκπρόσωπος της ΕΕ εξήγησε ότι η task force προσπαθεί να βοηθήσει στην απορρόφηση πόρων στους τομείς της διαχείρισης των απορριμμάτων και του περιβάλλοντος. Τόνισε όμως ότι πρέπει να πιάνουν τόπο τα χρήματα που δαπανώνται. Διαβεβαίωσε ότι δεν προκύπτει από πουθενά ότι η σωστή διαχείριση των απορριμμάτων κοστίζει ακριβότερα. Αντιθέτως, η εφαρμογή οικονομικών εργαλείων όπως της αρχής “ο ρυπαίνων πληρώνει” και η υιοθέτηση συστημάτων χρέωσης “Πληρώνω Όσο Πετάω”, πληρωμής δηλαδή των τελών καθαριότητας με βάση την ποσότητα που παράγεται, αποδεδειγμένα βοηθούν στην επίτευξη υψηλών ποσοστών μείωσης κι ανακύκλωσης αλλά και στον εξ ορθολογισμό των οικονομικών των Δήμων, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό σε εποχές οξείας κρίσης, όπως η σημερινή.  

Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο μέσος ευρωπαϊκός όρος ανακύκλωσης των δημοτικών αποβλήτων σήμερα είναι 42%, μακριά από τον στόχο για ανακύκλωση 50% του συνόλου των απορριμμάτων, παρά το γεγονός ότι ορισμένες χώρες τον έχουν μεμονωμένα ξεπεράσει. Η πλήρης εφαρμογή της πολιτικής για τα απόβλητα μέχρι το 2020, θα είχε ως αποτέλεσμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο:

·         Τη δημιουργία 400.000 επιπλέον θέσεων εργασίας (από 2 εκ. εργαζόμενους το 2008 σε 2.4 εκ. το 2020),

·         Εξοικονόμηση 72 δις ευρώ το χρόνο καθώς και επιπλέον ετήσιο κύκλο εργασιών που ξεπερνάει τα 42 δις Ευρώ στους τομείς της διαχείρισης των απορριμμάτων και της ανακύκλωσης (από 145 δις ευρώ το 2008 σε 187 δις το 2020).

---

[1]               http://www.eea.europa.eu/soer/synthesis/synthesis/chapter4.xhtml

Οικολόγοι Πράσινοι και φορολογική μεταρρύθμιση

Συνέντευξη Τύπου  έδωσαν ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων Νίκος Χρυσόγελος, η  συν-εκπρόσωπος Τύπου  Ελεάννα Ιωαννίδου και ο περιφερειακός σύμβουλος Κ. Μακεδονίας Μιχάλης Τρεμόπουλος, στη Θεσσαλονίκη με θέμα τη φορολογική μεταρρύθμιση.

Ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων Νίκος Χρυσόγελος ανέφερε ότι:

«Χρειαζόμαστε μια φορολογική μεταρρύθμιση που να είναι κοινωνικά δίκαιη, αποτελεσματική και να έχει σαν στόχο την αναζωογόνηση της οικονομίας, τη μεταστροφή της προς πράσινη κατεύθυνση και την κοινωνική συνοχή. Σήμερα βιώνουμε μια καταιγίδα μέτρων που όμως δεν έχει καμία στόχευση παρά μόνο εισπρακτική. Από την άλλη ο τρόπος που ασκείται σήμερα η φορολογική πολιτική εμποδίζει  την επιχειρηματική δραστηριότητα και κυρίως την εργασία. Αυτό που προτείνουμε οι Οικολόγοι Πράσινοι και γενικότερα οι Πράσινοι σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι η φορολόγηση της μεγάλης περιουσίας, από ένα ύψος και πέρα με ενιαίο τρόπο, η εισαγωγή νέων εργαλείων όπως η φορολόγηση των χρηματιστηριακών συναλλαγών, που αποφέρουν σημαντικά κέρδη αλλά δεν φορολογούνται συνήθως καθώς και τη διαφοροποίηση του ΦΠΑ έτσι ώστε  δραστηριότητες που είναι κοινωνικά και περιβαλλοντικά υπεύθυνες να έχουν μικρότερο συντελεστή σε αντίθεση με δραστηριότητες που είναι κοινωνικά ανεύθυνες και περιβαλλοντικά καταστροφικές.»

Η συν-εκπρόσωπος Τύπου των Οικολόγων Πράσινων, Ελεάννα Ιωαννίδου τόνισε πως:

«Οι Οικολόγοι Πράσινοι διεκδικούμε η φορολογία να γίνει αφενός εργαλείο διεξόδου από τη δημοσιονομική κρίση, με στόχο την κοινωνική δικαιοσύνη, την αναδιανομή του πλούτου, την απεξάρτηση από τους δανειστές μας και τις δικές τους προτεραιότητες για τη χώρα μας, και αφετέρου δίαυλος για την πράσινη στροφή στην οικονομία με όρους βιωσιμότητας, μέσα από την ενθάρρυνση ή αποθάρρυνση οικονομικών δραστηριοτήτων ανάλογα με τη συνεισφορά τους στην κοινωνία και το περιβάλλον.  Θεωρούμε πως το φορολογικό μας σύστημα, αντί να μεταρρυθμιστεί επειγόντως, ώστε να γίνει δίκαιο και αποτελεσματικό, έχει διολισθήσει στην ραγδαία επιδείνωση της παθογένειας, με την οποία το προίκισαν τα κόμματα της σημερινής κυβέρνησης, που φέρουν βαρύτατη ευθύνη για την πορεία της χώρας τα τελευταία 38 χρόνια. Ενώ συνεχίζεται η ιδιότυπη ασυλία του πλούτου, της παραοικονομίας και των γκρίζων περιουσιών, τα κριτήρια της φορολόγησης έχουν οριζοντιοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, που οι φτωχοί εξομοιώνονται με τους πλούσιους, με αποτέλεσμα όχι απλώς να επωμίζονται τα φορολογικά βάρη όσοι δεν μπορούν να τα αντέξουν ενώ έχουν και την πιο ελάχιστη συμμετοχή στη δημιουργία των σημερινών αδιεξόδων, αλλά και να μειώνεται δραματικά η φορολογητέα ύλη.  

Οι Οικολόγοι Πράσινοι έχουμε αναλάβει πρωτοβουλία διαλόγου με τις πολιτικές δυνάμεις του ελληνικού κοινοβουλίου, αποστέλλοντάς τους τις προτάσεις μας για τη φορολογική μεταρρύθμιση, οι οποίες, όμως, προϋποθέτουν την συμφωνία σε τέσσερις βασικούς όρους: Την πολιτική βούληση για διαφάνεια, κάθαρση και σύγκρουση με τη φοροδιαφυγή, την θέσπιση θεσμικών δικλείδων που να κλείνουν τα περιθώρια για «μαύρο χρήμα», την μεταρρύθμιση με φορολογικούς κανόνες διαφανείς, απλούς, κατανοητούς και εφαρμόσιμους και την δημιουργία βιώσιμης κοινής φορολογικής πολιτικής και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.»

Η Ελεάννα Ιωαννίδου δήλωσε, επίσης: «Οι Οικολόγοι Πράσινοι έχουμε από την αρχή πει ότι άλλο πράγμα η οικονομική εξυγίανση κι άλλο η επίθεση στην κοινωνική και περιβαλλοντική βιωσιμότητα. Αυτό που ζούμε τα τελευταία 2,5 χρόνια είναι μια δίνη, από την οποία ο μόνος τρόπος για να βγούμε είναι να στηριχτούμε στις δυνάμεις τους ελληνικού λαού».

Ο περιφερειακός σύμβουλος Κ. Μακεδονίας, Μιχάλης Τρεμόπουλος, αναφέρθηκε στην ανάγκη για φορολογική δικαιοσύνη, διαφάνεια, ισοκατανομή και μέτρα φορολόγησης του πλούτου:

«Επιδιώκουμε υγιή δημόσια οικονομικά. Ένα δείγμα είναι η εκστρατεία που αναλάβαμε ο Σβεν Γκίγκολντ, διακεκριμένος Πράσινος Γερμανός οικονομολόγος και ευρωβουλευτής και εγώ, για φορολόγηση των μεγάλων περιουσιών και του πλούτου γενικότερα. Οι δημόσιες δαπάνες θέλουμε να είναι επαρκείς, να αξιοποιούνται ως το τελευταίο ευρώ για την κοινωνία και να καλύπτονται από επαρκή δημόσια έσοδα με δίκαιη κατανομή των βαρών.

Ζητούμε να υποχρεωθούν να φορολογηθούν δίκαια όλοι αυτοί που κέρδισαν από την τεράστια ανάπτυξη μέσω της χρηματοπιστωτικής φούσκας κατά την τελευταία τουλάχιστον 20ετία. Ειδικά στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι οξύτατο καθώς ουσιαστικά ο ιδιωτικός πλούτος που έχει συσσωρευτεί είναι κυρίως αποτέλεσμα της φοροδιαφυγής και της γκρίζας οικονομίας που με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς ξεπερνά το 30% του ΑΕΠ.

Τα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού στην Ελλάδα είναι αποτέλεσμα κυρίως χαμηλών φορολογικών εσόδων και όχι υψηλών δαπανών που δεν ξεπερνούν σε καμιά περίπτωση το μ.ο. της ΕΕ-27. Ο λόγος είναι ότι μεγάλο μέρος των πιο εύπορων φοροδιαφεύγουν με παράνομους τρόπους αλλά και υποφορολογούνται μέσω διάφορων νόμιμων φοροαπαλλαγών (πχ εφοπλιστές, μέτοχοι κλπ). Ως Οικολόγοι Πράσινοι έχουμε προτείνει εδώ και καιρό τον έλεγχο όλων των περιουσιών με βάση το πόθεν έσχες είτε βρίσκονται στη χώρα είτε βρίσκονται στο εξωτερικό με μορφή ακινήτων ή καταθέσεων σε σχέση με το αν έχουν και πόσο φορολογηθεί στο παρελθόν.

Στην Ελλάδα τα έσοδα από φόρους περιουσίας είναι 1,5% του ΑΕΠ, όταν στην Ε.Ε. ο μέσος όρος είναι 2,5% και στη Γαλλία φθάνει το 4%. Αυτό, όμως, δεν δικαιολογεί επιδρομές «επί δικαίων και αδίκων», όπως ο φόρος με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Παράδειγμα δικής μας πρότασης, θα ήταν να υπάρχει αφορολόγητο ίσο με τα δηλωμένα εισοδήματα της τελευταίας 10ετίας, ώστε να πληρώσουν παραπάνω οι φοροφυγάδες. Πρόσθετα, αφορολόγητα υπό όρους για το σπίτι στο χωριό ή για το εξοχικό, θα μπορούσαν να σχεδιαστούν ως κίνητρα συμμετοχής σε κοινωνικά προγράμματα διακοπών ή αναζωογόνησης της ορεινής υπαίθρου. Είναι σημαντικό, παράλληλα με το εγχώριο χτύπημα της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, να δημιουργήσουμε και ένα ευρωπαϊκό μέτωπο κατά της φοροδιαφυγής και τη φυγή κεφαλαίων από τη Νότια Ευρώπη. Και βέβαια, να προχωρήσουμε σε δίκαιη φορολόγηση της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας.

Παράλληλα με τις αλλαγές που οφείλουμε ως κοινωνία στον εαυτό μας, χρειαζόμαστε επειγόντως και  μια ομοσπονδιακή Ευρώπη με κοινές πολιτικές, προσανατολισμένες στην αλληλεγγύη, τη συνεργασία, την κοινωνική συνοχή και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα. Ένα δείγμα είναι μόνο η πρωτοβουλία που πήραμε για τη φορολόγηση του πλούτου, κλείσιμο των φορολογικών παραδείσων και ευρωπαϊκό μέτωπο κατά της φοροδιαφυγής και της διαρροής κεφαλαίων από τη Νότια Ευρώπη. Είναι προκλητικό ότι στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ το 20% του πληθυσμού κατέχει το 85% του συνολικού πλούτου (μάλιστα το 35% του πλούτου ανήκει στο μόλις 1% των πολιτών), ενώ τα τελευταία χρόνια έχουν δαπανηθεί διεθνώς 4,6 τρις δολάρια δημόσιων πόρων για σταθεροποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και, έμμεσα, των μεγάλων περιουσιών.

Παράλληλα πρέπει να σταματήσει ο φορολογικός ανταγωνισμός υπέρ των επιχειρήσεων: τα στοιχεία του ΟΟΣΑ δείχνουν ότι μεταξύ 1993-2009 οι φορολογικοί συντελεστές για τις εταιρίες είχαν μειωθεί κατά 30% στην Ελλάδα, 68,75% στην Ιρλανδία και 33,1% στην Πορτογαλία, τις χώρες δηλαδή του Μηχανισμού Στήριξης. Στην Ελλάδα τα έσοδα από φόρους περιουσίας ήταν το 2010 1,5% του ΑΕΠ, έναντι 2,5% μέσου όρου της Ε.Ε. και 4% της Γαλλίας: αυτό όμως δε δικαιολογεί επιδρομές κατά δικαίων και αδίκων, όπως με τη ΔΕΗ. Οι Οικολόγοι Πράσινοι είχαμε προβλέψει την αποτυχία των Μνημονίων, θεωρούμε όμως ότι δε φτάνουν οι διαπιστώσεις. Οι προτάσεις μας για φορολογική μεταρρύθμιση προσπαθούν να υπηρετούν την αλλαγή της ζωής μας στο άμεσο μέλλον και υποβάλλονται προς όλους όσους δεν αρκούνται στα μεγάλα ΝΑΙ ή και τα μεγάλα ΟΧΙ. Η δίκαιη φορολόγηση μπορεί και πρέπει να είναι μέρος της λύσης στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρωζώνη.»

Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για τη φυγάδευση κεφαλαίων από Έλληνες καταθέτες στο εξωτερικό, ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων, Νίκος Χρυσόγελος, ανέφερε:

«Κυκλοφορεί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο η είδηση  ότι υπάρχουν μεγάλα χρηματικά ποσά Ελλήνων σε τράπεζες σε εξωτικά νησιά αλλά και στην Ελβετία, ποσά που υπολογίζεται ότι κυμαίνονται μεταξύ 180 -215 δισεκατομμύρια ευρώ. Η συζήτηση μεταξύ της ελληνικής και της ελβετικής κυβέρνησης φαίνεται ότι αφορά σε πολύ μικρό ποσοστό αυτών των καταθέσεων. Δε σημαίνει ότι όλες οι καταθέσεις είναι παράνομες, θα πρέπει όμως να υπάρχουν έσοδα από τη φορολόγηση των καταθέσεων που να έρχονται στην Ελλάδα. Είναι σημαντικό να υπάρξει  συμφωνία που θα αφορά το σύνολο των καταθέσεων κι όχι ένα μικρό μέρος αυτών – τώρα φαίνεται ότι αφορά σε 10 δις ευρώ από τα 215 δις-.

Ένα άλλο θέμα είναι αυτό της φορολόγησης των βραχυπρόθεσμων χρηματιστηριακών συναλλαγών. Πρόκειται για ένα σημαντικό ποσό που θα μπορούσε να αποφέρει πόρους, που θα βοηθούσαν να αντιμετωπισθεί η κρίση  σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται πολιτική βούληση και συντονισμός. Τρίτο και σημαντικό είναι να υπάρξει φορολόγηση περιουσίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, μ’ ένα σωστό τρόπο που να μη δημιουργεί ανισότητες και φορολογικούς παραδείσους μέσα στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι φορολογικοί συντελεστές πρέπει να είναι οι ίδιοι και στην Ιρλανδία και στη Βουλγαρία και στην Ελλάδα. Απαραίτητο είναι να συνδυαστεί η δημοσιονομική σταθερότητα με κοινό φορολογικό σύστημα και κοινή οικονομική πολιτική, αλλιώς θα αποτύχει. Τα περιοριστικά μέτρα δεν πετυχαίνουν κανένα στόχο παρά αποδιοργανώνουν την κοινωνία. Εάν δεν υπάρχουν τέτοιες πολιτικές το κόστος θα είναι μεγάλο για τη διάσωση όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και των άλλων χωρών. Ήδη υπάρχει αυτή η απόρρητη έκθεση της Κομισιόν, η οποία διέρρευσε  κι αποτέλεσε και ερώτηση του Κον Μπεντίτ προς τον Μπαρόζο και το Συμβούλιο:  πόσο πραγματικά με τα μέτρα που παίρνονται θα διαμορφωθεί έως το 2020 το δημόσιο χρέος, στο 120% ή στο 129% ή στο 160% του ΑΕΠ ; Ήδη δαπανήθηκαν πάνω από 300 δις για τη διάσωση και μπορούμε να φτάσουμε το 1 τρις χωρίς να έχουμε αποτέλεσμα".

Για τις καταθέσεις Ελλήνων στην Ελβετία ο Μιχάλης Τρεμόπουλος πρόσθεσε:

«Υπήρχε συγκεκριμένη πρωτοβουλία του Ιωσήφ Ζησιάδη, ελληνικής καταγωγής βουλευτή στο ελβετικό κοινοβούλιο, που έδειχνε το δρόμο στην ελληνική κυβέρνηση για το πώς μπορεί να μάθει τι συμβαίνει με τις καταθέσεις στην Ελβετία. Εδώ και 6 χρόνια υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Πρέπει να γίνουν συμφωνίες στα πρότυπα που έχουν κλείσει η Γερμανία και η Βρετανία με την Ελβετία για να μπορέσουν να κυνηγήσουν το μαύρο χρήμα. Αυτό που συζητούσαν για πολύ καιρό ήταν η φορολόγηση των τόκων από αυτές τις καταθέσεις. Όμως υπάρχουν δυνατότητες ν’ ακολουθήσουν την οσμή του χρήματος. Εμείς ζητούμε να ελεγχθούν οι φορολογικές δηλώσεις της τελευταίας δεκαετίας και να προχωρήσουμε σε μία συγκροτημένη, ακόμη και ποινική αντιμετώπιση, όσον αφορά τη φοροδιαφυγή, που σημαίνει και πρόστιμα ακόμη και δήμευση, γιατί μέσα από αυτές τις καταθέσεις, που μας ενδιαφέρει ποιοι και πως τις συγκέντρωσαν, αποκαλύπτεται και όλη η θλιβερή διάσταση της ελληνικής οικονομίας που είναι η διαφθορά, τα φακελάκια, η συγκρότηση ενός πελατειακού κράτους, μιας απαράδεκτης διοίκησης κεντρικής αλλά και τοπικής, πολλές φορές, απέναντι στους πολίτες.».

Σχετικά με τη διαμόρφωση του ΦΠΑ ο Νίκος Χρυσόγελος απάντησε:

«Το φορολογικό σύστημα στην Ελλάδα σχεδιάζεται με φοροεισπρακτική λογική, δηλαδή πως θα πάρουμε χρήματα. Αυτό έχει πολλές φορές ως αποτέλεσμα ότι καταστρέφει την οικονομική δραστηριότητα και πάρα πολλές φορές δεν έχει ευνοϊκό αποτέλεσμα απέναντι στα θέματα της κοινωνικής συνοχής και στα θέματα της περιβαλλοντικής προστασίας. Εμείς λέμε να μπορέσει να υπάρξει ένα φορολογικό σύστημα που να είναι κοινωνικά δίκαιο, να φέρνει έσοδα για να στηριχθεί η κοινωνική πολιτική αλλά από την άλλη πλευρά να ευνοεί τη μεταρρύθμιση της οικονομίας και να ενισχύει την εργασία και την απασχόληση. Γι αυτό ο ΦΠΑ πρέπει να διαμορφώνεται με βάση τις δραστηριότητες που θέλουμε να ευνοήσουμε. Αυτό σημαίνει χαμηλότερος ΦΠΑ σε δραστηριότητες που έχουν σχέση με την εξοικονόμηση ενέργειας, την ενεργειακή αναβάθμιση κτιρίων, τα μέσα μετακίνησης προς το δημόσιο συμφέρον κι επιβάρυνση στα πράγματα που έχουν σχέση με την υπερβολική κατανάλωση, την καταστροφή του περιβάλλοντος ή με την επίδειξη πλούτου. Η φορολογική πολιτική μπορεί να είναι εργαλείο  μετασχηματισμού της οικονομίας.»

¨Ενα όραμα για την Αφρική

«African Rising»: Ένα όραμα για την Αφρική

Εκδήλωση του Ν. Χρυσόγελου προς τιμήν του Νντάμπα Μαντέλα

Ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων, Νίκος Χρυσόγελος φιλοξένησε την Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου στις Βρυξέλλες μια εκδήλωση για την Αφρική με τη συμμετοχή του Ndaba Mandela, συνιδρυτή, μαζί με τον άλλο εγγονό του Nelson Mandela, Kweku, του ιδρύματος "Africa Rising".

Το ίδρυμα έχει ως βασικό στόχο την ανάδειξη του ανθρώπινου δυναμικού και των δυνατοτήτων ανάπτυξης που διαθέτει η Αφρική. Εστιάζει στην αλλαγή των αντιλήψεων για την Αφρικανική ήπειρο παγκοσμίως και ιδιαίτερα στους νέους, τους οποίους επιθυμεί να προσελκύσει για να εργαστούν όλοι μαζί προς την κατεύθυνση θεμελιωδών κοινωνικο-οικονομικών αλλαγών.

Στην εκδήλωση ο Ndaba Mandela παρουσίασε το όραμά του για την Αφρικανική ήπειρο και τόνισε την ανάγκη στήριξης της Αφρικής από την Ευρώπη, μιλώντας για τα κοινά όσο και τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των δυο ηπείρων, το πνεύμα συνεργασίας που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των διαφορετικών φορέων, την προσπάθεια να μετατραπούν σε επίσημες δομές οι πολλές άτυπες δομές οικονομίας που αναπτύσσονται στην Αφρική, με τη συμμετοχή ιδιαίτερα γυναικών και νέων, τον ρόλο που μπορεί να παίξουν οι αφρικανοί νέοι που έχουν σπουδάσει κι επιθυμούν να γυρίσουν πίσω στις χώρες τους όσο και για την σημασία της ψηφιακής τεχνολογίας και του διαδικτύου στην συνεργασία και την ανάταση της Αφρικής. Έκλεισε, τονίζοντας ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε την σοφία της αφρικανικής σκέψης, για παράδειγμα ότι υπάρχουμε χάρη στο γεγονός ότι δίπλα μας υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι και επηρεαζόμαστε από το περιβάλλον.

Ο Νίκος Χρυσόγελος στον χαιρετισμό που απήυθυνε, μίλησε για τη σημασία αναμόρφωσης της πολιτικής παροχής βοήθειας από την Ευρώπη προς την Αφρική και αναφέρθηκε στις ομοιότητες του οράματος του Ndaba Mandela για την Αφρική με θεμελιώδεις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Τη βιώσιμη ανάπτυξη με όφελος τόσο για την παγκόσμια κοινότητα όσο και για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, τη συνύπαρξη των λαών σε πνεύμα αμοιβαίου σεβασμού και την υπευθυνότητα στην άσκηση πολιτικής τόσο για τη γενιά μας όσο και για αυτές που θα ακολουθήσουν.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν πολλοί Αφρικανοί της διασποράς, φοιτητές, εκπρόσωποι Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, πρεσβευτές, αγωνιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων και κινημάτων αλληλεγγύης καθώς και ο υπουργός περιβάλλοντος του Περού.

«Πρέπει να επιδιώξουμε την αλλαγή στην Αφρική, όπως θα πρέπει να επιδιώξουμε τη βελτίωση της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής αλλά και της πολιτικής παροχής βοήθειας σε μη ευρωπαϊκές χώρες», δήλωσε ο Νίκος Χρυσόγελος. «Έχουμε μια σειρά από κομμάτια που αποτελούν το παζλ της Αφρικής, αλλά χρειαζόμαστε μια κόλλα να τα κολλήσει όλα μαζί: Ένα ξεκάθαρο όραμα, ένα όνειρο για την πολιτική, οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική πρόοδο στην Αφρικανική Ένωση. Χρειάζεται να δυναμώσουν οι πρωτοβουλίες που μπορούν να φέρουν κοντά τη νέα γενιά των Αφρικανών από όλο τον κόσμο με στόχο το όνειρο αυτό να γίνει πραγματικότητα. Ναι, μπορούμε! Στον κόσμο, στην Αφρική, στην Ευρώπη. To Africa Rising είναι μια ελπίδα αν οι αφρικανικές κοινότητες στην Ευρώπη, την Αφρική και όλο τον κόσμο συνειδητοποιήσουν την ευθύνη τους για ένα καλύτερο μέλλον στην Αφρική και την αναλάβουν».

Για περισσότερες πληροφορίες: 6936672882

Δείτε φωτογραφίες από την εκδήλωση http://www.flickr.com/photos/75635602@N06/sets/72157629123297420/

(Ακολουθεί ο χαιρετισμός του Νίκου Χρυσόγελου)

Θα ήθελα να σας καλωσορίσω όλους στην αποψινή ξεχωριστή περίσταση.

Θα ήθελα να καλωσορίσω τον καλεσμένο μας Nντάμπα Μαντέλα! (Ndaba Mandela)

Μόλο (χαιρετισμός στη διάλεκτο της φυλής του Xsosa)

Είναι τιμή μας να σας έχουμε εδώ μαζί μας απόψε.

Γεννήθηκα πριν από 52 χρόνια στην Αθήνα, αλλά κατάγομαι από ένα μικρό ελληνικό νησί, τη Σίφνο, όπου περνούσα τρεις μήνες κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών σχολικών διακοπών μου.

Μένοντας στο νησί, πάντα αναρωτιόμουν τι υπήρχε στην άλλη πλευρά της θάλασσας όσο παρατηρούσα το τοπίο και τον μακρινό ορίζοντα. Η Ελλάδα, άλλωστε, είναι μια χώρα που περιβάλλεται από θάλασσα και η απομόνωση ενός νησιού ήταν πάντα μια καλή ευκαιρία για να ονειρευτεί κανείς. Η αφρικανική ήπειρος στην άλλη πλευρά της θάλασσας ήταν πάντα ένα μυστήριο για μένα.

Έμαθα για πρώτη φορά για την Αφρική και μέρος της ιστορίας της όταν ήμουν στο σχολείο: για το μεγάλο πολιτισμό των Αιγυπτίων, αλλά και την παρουσία Φοινίκων, Ελλήνων, Ρωμαίων, Αράβων, Βρετανών, Γάλλων και πολλών ακόμη στην ήπειρό σας.

Εκεί διδαχθήκαμε για πολέμους, αυτοκρατορίες, σπουδαίους βασιλείς και σημαντικούς Φαραώ, αλλά σχεδόν τίποτα για τη ζωή και το θάνατο των χιλιάδων ανθρώπων που εργάστηκαν για τις Πυραμίδες. Όπως δεν μάθαμε για την εκμετάλλευση του χρυσού, του πετρελαίου, του ουρανίου και των διαμαντιών σε βάρος των τοπικών πολιτισμών.

Όταν ήμουν φοιτητής επισκέφθηκα πολλές αφρικανικές εκθέσεις σε διάφορα μουσεία ταξιδεύοντας σε όλη την Ευρώπη. Αλλά έμαθα περισσότερα διαβάζοντας βιβλία των Μπρωντέλ και Levi Strauss, αυτών των δύο σημαντικών διανοούμενων που έχουν αλλάξει τον τρόπο μας να κατανοούμε τον κόσμο γύρω μας, τη σημασία όλων των πολιτισμών και των κοινωνιών, τα κοινά στοιχεία μεταξύ των κυμάτων της ερήμου και των κυμάτων της Μεσογείου Θάλασσας.

Κατάλαβα καλύτερα τους ανθρώπους της Αφρικής συμμετέχοντας και οργανώνοντας ένα πλήθος δράσεων ανταλλαγής νέων στην Ελλάδα, όταν δραστηριοποιήθηκα ως ακτιβιστής σε μια περιβαλλοντική Μη Κυβερνητική Οργάνωση. Σε αυτά τα πολυπολιτισμικά προγράμματα είχαμε τη δυνατότητα να συζητήσουμε και να ανταλλάξουμε ιδέες, να κατανοήσουμε καλύτερα τον πολιτισμό των καλεσμένων μας, να έρθουμε πιο κοντά σπάζοντας τα στερεότυπα. Συνάντησα πολλούς νέους από το Μαρόκο, την Αίγυπτο, την Αλγερία και ανακαλύψαμε τα μονοπάτια για τη συνεργασία, τον διαπολιτισμικό διάλογο και την αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των διαφόρων κοινωνιών.

Έμαθα ακόμα περισσότερα για την Αφρική μέσα από τη συμμετοχή μου στις εκστρατείες της Διεθνούς Αμνηστίας για την υποστήριξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης στο Μπενίν, τη Νότια Αφρική και άλλες αφρικανικές χώρες. Αλλά και συμμετέχοντας σε εκστρατείες για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία του περιβάλλοντος, που παραβιάζονταν από την εκμετάλλευση των διαμαντιών, του πετρελαίου και του χρυσού σε πολλές αφρικανικές χώρες.

Διάβασα πολλά άρθρα και βιβλία σχετικά με τον αγώνα του Νέλσον Μαντέλα και το κίνημα κατά του απαρτχάιντ. Ήταν μια μεγάλη χαρά για μένα να επισκεφθώ το σπίτι του – μουσείο τώρα – καθώς και τους οικισμούς του Σοβέτο, κατά τη συμμετοχή μου στην Παγκόσμια Διάσκεψη Κορυφής για την Αειφόρο Ανάπτυξη στο Γιοχάνεσμπουργκ το 2002.

Περπάτησα μαζί με χιλιάδες διαδηλωτές από όλο τον κόσμο που απαιτούσαν κοινωνική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη, ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ βιώσιμο, μια κοινωνικά ισορροπημένη παγκοσμιοποίηση, περιβαλλοντική προστασία και κοινωνικό / δημοκρατικό έλεγχο της οικονομίας και της ανάπτυξης.

Μπορώ να πω ότι είμαι γοητευμένος από την ιστορία αυτής της ηπείρου. Η Αφρική είναι:

οι αυτοκρατορίες της, αλλά και οι κοινότητες και οι φυλές της

οι παραδόσεις της αλλά και οι αλλαγές της

η βιοποικιλότητά της

το πλήθος των διαφορετικών γλωσσών της,

ο αγώνας για την αυτοδιάθεση και την αυτοεκτίμηση της,

η απο-αποικιοποίηση,

οι καλές και άσχημες μορφές διακυβέρνησης, η διαφθορά, αλλά και οι γενναίες προσπάθειες για τη συνύπαρξη και τη συνεργασία

ο αγώνας κατά του απαρτχάιντ, κατά των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της παράνομης διακίνησης

οι προσπάθειες για τη δημιουργία της Αφρικανικής Ένωσης,

και πολλά άλλα...

Πρέπει να επιδιώξουμε την αλλαγή στην Αφρική, όπως θα πρέπει να επιδιώξουμε τη βελτίωση της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής αλλά και της πολιτικής παροχής βοήθειας σε μη ευρωπαϊκές χώρες. Έχουμε μια σειρά από κομμάτια που αποτελούν το παζλ της Αφρικής, αλλά χρειαζόμαστε μια κόλλα να τα κολλήσει όλα μαζί: Ένα ξεκάθαρο όραμα, ένα όνειρο για την πολιτική, οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική πρόοδο στην Αφρικανική Ένωση είναι απαραίτητο, όπως πρέπει να πιέσουμε και για μια Ευρωπαϊκή Ένωση πιο δίκαιη απέναντι στην κοινωνία και το περιβάλλον.

Και ένα τέτοιο όνειρο είναι μια γοητευτική πρόκληση για τη νέα γενιά των Αφρικανών. Υπάρχουν όλα τα στοιχεία πάνω στα οποία θα μπορούσε να βασιστεί μια Αφρικανική Ανάταση:

• Το νερό, η βάση της ζωής, ένας χωρισμός, τα όρια, αλλά την ίδια στιγμή ένας διάδρομος που μας συνδέει. Τα σύνορα αλλάζουν, αλλά οι δύο πλευρές των ποταμών μένουν εκεί. Τα ποτάμια και οι λίμνες μπορεί να μολυνθούν, όμως το καθαρό νερό είναι απαραίτητο για τις ανάγκες των ανθρώπινων κοινωνιών και των οικοσυστημάτων. Πρέπει να εργαστούμε σκληρά για να προστατεύσουμε από κοινού τη βάση της ζωής μας.

• Η πατρίδα των πολιτισμών. Δεν ξέρω με βεβαιότητα αν η ανθρωπότητα γεννήθηκε στην Αφρική, αλλά η Αφρική είναι η μητέρα μεγάλων και πολύ σημαντικών πολιτισμών και κουλτούρας και μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο για το μέλλον της ανθρωπότητας.

• Το ανθρώπινο δυναμικό, νέοι και ηλικιωμένοι, έτοιμοι να διεκδικήσουν μια καλύτερη και πιο δημοκρατική κοινωνία, ένα βιώσιμο μέλλον για αυτούς και τους συμπολίτες τους. Πρέπει να υποστηρίξουμε την αραβική άνοιξη για να πετύχει στην Αίγυπτο, την Τυνησία, παντού.

• Η τεχνολογία, ιδιαίτερα οι νέες τεχνολογίες όπως το Διαδίκτυο, έχει τη δυνατότητα να μας φέρει πιο κοντά και ταυτόχρονα να αποτελέσει εργαλείο αλλαγής.

• Παρ' όλα αυτά, χρειαζόμαστε πάντα την άμεση ανθρώπινη επαφή. Για αυτό και γοητεύτηκα όταν άκουσα για το έργο του ιδρύματός σας να φέρει σε επαφή όλους τους νέους και με ισχυρή θέληση Αφρικανούς από όλα τα μέρη της ηπείρου και της διασποράς.

Αυτό είναι ό,τι μάθαμε στην ΕΕ: να αναπτύσσουμε νέες ιδέες μαζί με αυτούς που βρίσκονται στην άλλη πλευρά των συνόρων. Και κυρίως, πώς μπορούμε να επιτύχουμε:

• Βιώσιμη ανάπτυξη με όφελος τόσο για την παγκόσμια κοινότητα όσο και για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.
• Τη συνύπαρξη σε πνεύμα αμοιβαίου σεβασμού.
• Υπευθυνότητα στην άσκηση πολιτικής και στη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων τόσο για τη γενιά μας όσο και για αυτές που θα ακολουθήσουν.

Ναι, μπορούμε στον κόσμο, στην Αφρική, στην Ευρώπη. Η Αφρικανική Ανάταση είναι μια ελπίδα αν οι αφρικανικές κοινότητες στην Ευρώπη, την Αφρική και όλο τον κόσμο συνειδητοποιήσουν την ευθύνη τους για ένα καλύτερο μέλλον στην Αφρική και την αναλάβουν.

Εύχομαι κάθε επιτυχία στην Aφρικανική Ανάταση (Africa Rising).

Σας ευχαριστώ.

Αποκωδικοποιώντας την ACTA

Τι είναι η ACTA, τι πρέπει να γνωρίζουμε για αυτή και πώς θα αλλάξει την ψηφιακή ζωή μας. 

Δημοσιεύτηκε στο http://www.lifo.gr/team/gnomes/29161

του Βασίλη Σωτηρόπουλου

Το 2005 ήμουν στις Βρυξέλλες και εργαζόμουν σε μια ανεξάρτητη αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο γραφείο του Ευρωπαίου Επόπτη Προστασίας Δεδομένων. Ήταν η εποχή που η Ευρωπαϊκή Ένωση προετοίμαζε την νομοθεσία για την υποχρεωτική αποθήκευση των τηλεπικοινωνιακών δεδομένων των χρηστών τηλεφωνίας και Διαδικτύου για σκοπούς καταπολέμησης του εγκλήματος. Εμείς ήμασταν στην απέναντι πλευρά, προσπαθώντας να μειώσουμε όσο το δυνατόν την έκταση της αποθήκευσης και επισημαίνοντας τους κινδύνους για την ιδιωτικότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα των χρηστών. Κάθε μέρα ακούγαμε και μια εξωφρενική είδηση, όπου διάφοροι ήθελαν να επεκτείνουν την αποθήκευση. Για παράδειγμα, η Πολωνία είχε ζητήσει η διάρκεια της αποθήκευσης να έχει χρονικό ορίζοντα 15ετίας! Μέσα σε όλο τον κυκεώνα καιροσκοπισμού των κυβερνήσεων εκείνης της περιόδου, κάποια στιγμή ακούστηκε και το αίτημα της βιομηχανίας του copyright, να μπει και μια διάταξη ώστε να έχουν κι αυτές την δυνατότητα να χρησιμοποιούν αποθηκευμένα δεδομένα, για σκοπούς καταπολέμησης της πειρατείας. Φυσικά ήταν κάτι που απορρίφθηκε αμέσως από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία ήδη από το 2004 είχε θεσπίσει μια Οδηγία για την «επιβολή» των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Αυτή την Οδηγία έρχεται να «επαναλάβει» και να ενισχύσει αρκετά, η ACTA, η διεθνής «συμφωνία για την καταπολέμηση των πλαστών προϊόντων», όπως λέγεται. 

Η ACTA λέγεται ότι ξεκίνησε να ετοιμάζεται το 2006 στην Ιαπωνία, όταν δηλαδή απορρίφθηκε το αίτημα της βιομηχανίας του copyright για πρόσβαση στα δεδομένα των χρηστών των τηλεπικοινωνιακών δικτύων. Η πρώτη διαρροή ενός draft της ACTA έγινε το 2008, μέσω του Wikileaks, τότε που δεν ήξερες αν αυτά τα κείμενα που διέρρεαν ήταν αληθινά ή όχι. Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα της ACTA ήταν μια αδικαιολόγητη, για τον σύγχρονο κόσμο, μυστικότητα στο στάδιο της προετοιμασίας της. Πώς είναι δυνατόν, ενώ υπάρχουν διεθνείς οργανισμοί, υπερκρατικά κοινοβούλια και - σε τελική ανάλυση - το ίδιο το Internet, κάποιοι να επιμένουν να παρακάμπτουν διαδικασίες, διαφάνεια, λογοδοσία, διαβούλευση και να επιμένουν ακόμη και στον σύγχρονο κόσμο να ετοιμάζουν νομοθετικά κείμενα πίσω από κλειστές πόρτες; Κι όμως γίνεται. Το 2010 έγινε κι άλλη διαρροή κειμένου της ACTA και τότε οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί αντέδρασαν, κυρίως όταν μαθεύτηκε ότι στις διαπραγματεύσεις συμμετείχε και η Κομισιόν. Οι Ευρωβουλευτές, χρησιμοποιώντας τη νομοθεσία για την διαφάνεια και πρόσβαση στα δημόσια έγγραφα, απαίτησαν από την Κομισιόν να δημοσιοποιήσει κάθε σχετικό κείμενο. 

Όσον αφορά το περιεχόμενο της ACTA, αρχικά οι ανησυχίες αφορούσαν ότι θα επιχειρούσε να εισάγει ως θεμιτή μέθοδο, σε διεθνές πια επίπεδο, την τεράστια ανοησία του νόμου Σαρκοζύ, κατά τον οποίο κόβονται οι συνδέσεις των χρηστών μετά από τρία «κρούσματα» παράνομου file sharing. O Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων, βασιζόμενος σε κείμενο διαρροής της ACTA κι αυτός, εξέδωσε μια πολύ αναλυτική γνωμοδότηση που αποκήρυσσε εντελώς τέτοιες μεθόδους, αναφέροντας ότι ήταν δυσανάλογες ενόψει του επιδιωκόμενου σκοπού κι επομένως αντίθετες στο ευρωπαϊκό δίκαιο. Επίσης διατύπωσε εντονότατες ενστάσεις για την ανταλλαγή προσωπικών δεδομένων των χρηστών, στο σύστημα διεθνούς συνεργασίας και ανταλλαγής δεδομένων που θα εγκαθίδρυε η ACTA. Ένα άλλο τεράστιο θέμα εκείνη την εποχή ήταν η απαγόρευση από την ACTA των γενόσημων (generic) φαρμάκων, μέσω μιας αυστηρής απαγορευτικής πολιτικής για τις πατέντες. Τα γενόσημα είναι φάρμακα που αντιγράφουν τη σύσταση γνωστών πατενταρισμένων φαρμάκων προκειμένου να χρησιμοποιηθούν στα δημόσια συστήματα υγείας ή σε ιατρικές αποστολές σε χώρες με σοβαρά προβλήματα στη δημόσια υγεία. 

Το τελικό κείμενο της ACTA κοινοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2011 και άνοιξε για υπογραφές. Ήδη υπογράφηκε από 22 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός που έκανε τον ειδικό εισηγητή για το θέμα αυτό στην ΕΕ σε παραίτηση, για να στείλει ένα μήνυμα, ότι δεν είναι δυνατόν ενώ συζητάμε σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τα κράτη - μέλη της ΕΕ να αυτοσχεδιάζουν και να υπογράφουν από μόνα τους την εν λόγω συνθήκη. Όσον αφορά το περιεχόμενο, έχει αφαιρεθει η αναφορά στο three strikes και η αναφορά στις πατέντες έχει περιοριστεί σε μια υποσημείωση, προαιρετικού χαρακτήρα. Δεν υπάρχει επίσης κάποια διάταξη που να επιβάλλει στους παρόχους να «φιλτράρουν» το περιεχόμενο που διακινείται στο Διαδίκτυο, καθώς έχει προστεθεί μια υποσημείωση που παραπέμπει στην σχετική απαλλαγή τους από προληπτική ευθύνη, κατά το σκεπτικό του Ευρωπαϊκού δικαίου (Οδηγία 2000/31/ΕΚ)

Το βασικό είναι ότι η ACTA υποχρεώνει τις χώρες να θεσπίσουν νομοθεσία ώστε οι πάροχοι να αποκαλύπτουν στοιχεία συνδρομητών που φέρονται ότι τέλεσαν παραβιάσεις πνευματικής ιδιοκτησίας στο Διαδίκτυο. Δηλαδή, αν τεθεί σε λειτουργία η Συνθήκη, η Ελλάδα θα πρέπει να προσθέσει στον Ν.2225/1994 ως λόγο άρσης του απορρήτου την παραβίαση πνευματικής ιδιοκτησίας. Έτσι μπορεί οι πάροχοι να μην έχουν υποχρέωση φιλτραρίσματος, αλλα θα έχουν υποχρέωση να γνωστοποιήσουν στις αρχές στοιχεία συνδρομητών. Ένα άλλο πρόβλημα, στα όρια της παράνοιας όμως, είναι ότι βάσει της ACTA θα μπορούν τα δικαστήρια να διατάζουν την κατάσχεση και απαγόρευση κυκλοφορίας στο εμπόριο κάθε υλικού μέσω του οποίου μπορούν να παραβιαστούν δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Δηλαδή, η γενικότητα της διάταξης θα επέτρεπε, λ.χ., την απαγόρευση του φωτοτυπικού χαρτιού. Και το σημαντικότερο απ’ όλα, αντιγράφοντας μια απαράδεκτη διάταξη του κοινοτικού δικαίου, οι δικαστές μπορούν να υποχρεώσουν παραβάτες ή φερόμενους ως παραβάτες, να αποκαλύψουν ονόματα συνεργατών. Κάτι το οποίο παραβιάζει θεμελιώδεις παραδοχές για το δικαίωμα του κατηγορουμένου στη σιωπή και στην απαγόρευση εξαγωγής πληροφοριών με άσκηση ψυχολογικής βίας. 

Την εποπτεία για την εφαρμογή της ACTA δεν θα την έχει κάποιος διεθνής οργανισμός ή κάποιο υπερκρατικό ανεξάρτητο όργανο, αλλά η «επιτροπή ACTA» αποτελούμενη από ειδικούς που θα απευθύνουν συστάσεις και θα εισηγούνται ακόμα και διατάξεις για την τροποποίηση της συνθήκης. Πρόκειται για μια από τις πιο αμφιλεγόμενες διατάξεις του μηχανισμού της ACTA, μια δομή εντελώς αντιδημοκρατική που ενδεχομένως να δημιουργήσει και το νομικό ασυμβίβαστο προς τις διαδικασίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συγκρατείστε το). 

Υπάρχει αρκετή παραφιλολογία για την ACTA, η οποία βασίζεται κυρίως στις διαρροές των προηγούμενων ετών που αφορούν διατάξεις οι οποίες απαλείφθηκαν από το τελικό κείμενο. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μάλιστα, έδωσε στη δημοσιότητα ένα κείμενο με τίτλο «10 μύθοι για την ACTA» όπου επιχειρείται η διάψευση των ανακριβειών που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο. Η ίδια όμως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να παραπέμψει το θέμα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να αποφασίσει αυτό εάν οι διατάξεις της ACTA είναι σύμφωνες με το ενωσιακό δίκαιο. Αυτό είναι η μεγαλύτερη ίσως απόδειξη, ότι η Επιτροπή δεν είναι σίγουρη γι’ αυτό που υπέγραψε.

Το 2005, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέρριψε την υπογραφή μιας διεθνούς συμφωνίας της Ε.Ε. με τις Η.Π.Α, για την ανταλλαγή προσωπικών δεδομένων επιβατών πτήσεων προς/από/δια Η.Π.Α. Ήμουν σ’ εκείνη τη δίκη, στην οποία ο Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων είχε παρέμβει για την ακύρωση της συμφωνίας, υποστηρίζοντας ότι το επίπεδο προστσίας της αμερικάνικης νομοθεσίας ήταν πολύ κατώτερο απο το αντίστοιχο επίπεδο της ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Όμως, το Δικαστήριο δεν βασίστηκε σε αυτές τις ουσιαστικές παρατηρήσεις. Ακύρωσε την διεθνή συμφωνία, επειδή η Ε.Ε. δεν είχε τηρήσει ορισμένες διαδικαστικές προϋποθέσεις για την υπογραφή του εν λόγω εγγράφου.

Ο έλεγχος που κάνει το Δικαστήριο αυτό είναι αρκετά τεχνικός και, σε τεχνικό επίπεδο, η ΑCTA ίσως να μην έχει και πολλά προβλήματα που θα δικαιολογούσαν μια τέτοια απόρριψη (ίσως η «επιτροπή ACTA» να είναι το πιο σοβαρό πρόβλημα). Αλλωστε το πραγματικό θέμα δεν είναι  - μόνο - νομικό, αλλά και πολιτικό. Και κυρίως αφορά το μέχρι που είμαστε διατεθειμένοι να φτάσουμε ως πολιτισμός για να προστατεύσουμε ένα ξεπερασμένο οικονομικό μοντέλο μιας συγκεκριμένης βιομηχανίας που έχει καταρρεύσει εδώ και χρόνια και αρνείται πεισματικά να κάνει το επόμενο βήμα, προσκολλημένη σε «κεκτημένα» που έχουν αποδομηθεί από την ίδια την τεχνολογία. 

Ο Βασίλης Σωτηρόπουλος κρύβεται πίσω από το http://elawyer.blogspot.com/ . Ακούστε την εκπομπή του κάθε Σάββατο στο radiobubble.gr.

Ο Μηχανισμός Σταθερότητας, η Ελλάδα και η Ευρώπη της αλληλεγγύης

Των Jean-Paul Besset, Daniel Cohn-Bendit, Alain Lipietz, Yann Moulier Boutang, Shahin Vallee*

Οι βουλευτές της γαλλικής Αριστεράς και των Πράσινων διέπραξαν στην γαλλική Εθνοσυνέλευση στις 21 Φεβρουαρίου μια ιστορική γκάφα: επέλεξαν να αντιταχθούν ή να απόσχουν κατά την ψηφοφορία για την επικύρωση της συνθήκης που δημιουργεί ένα εργαλείο αλληλεγγύης προς τις χώρες της ευρωζώνης που δεν μπορούν πλέον να δανειστούν, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕΜΣ).


Από το 2010 οι Πράσινοι και οι Σοσιαλιστές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έδωσαν μάχη για να υπάρξει ένας τέτοιος μηχανισμός.


Αυτή η αλληλεγγύη δεν είναι μόνο θέμα γενναιοδωρίας, αλλά και καλώς εννοούμενου συμφέροντος. Η χρεοκοπία ενός ευρωπαϊκού κράτους θα επέφερε τη χρεοκοπία των τραπεζών μας, που κατέχουν τις οικονομίες μας, τους μισθούς μας• και αν οι καταθέτες αποζημιωθούν, αυτό θα γίνει με τους δικούς μας φόρους.


Η δημιουργία του ΕΜΣ είναι ένα πρώτο βήμα προς μια ομοσπονδιακή Ευρώπη με δικό της υπουργείο Οικονομικών και προϋπολογισμό.


Η μη ύπαρξη του ΕΜΣ είναι ένας παραλογισμός, τον οποίο είχαμε καταγγείλει ήδη από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992), η οποία εμπόδιζε την αλληλεγγύη: η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είχε το δικαίωμα να βοηθά τα μέλη της που αντιμετωπίζουν δυσκολίες!


Έτσι, εδώ και τρία χρόνια παιδευόμαστε για να βοηθήσουμε την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, μειώνοντας λίγο λίγο την εχθρότητα των «λαϊκισμών των πλουσίων» της Ευρώπης του Βορρά, που δεν έτρεφαν παρά περιφρόνηση γι' αυτές τις χώρες που είναι «ανίκανες να διαχειριστούν τον προϋπολογισμό τους».


Βεβαίως καταγγείλαμε τα λάθη των ηγετικών τάξεων των χωρών αυτών. Ωστόσο ουδέποτε αγνοήσαμε το ότι οι ευθύνες είναι μοιρασμένες σε όλη την Ευρώπη.


Έπειτα από τρία χρόνια διαπραγματεύσεις με τις πιο «εγωιστικές» κυβερνήσεις, έχουμε έναν μηχανισμό, βεβαίως ατελή εφόσον είναι προϊόν συμβιβασμού, ο οποίος όμως στέκει: ένα ταμείο αλληλεγγύης, που δανείζεται στη θέση όσων χωρών έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία στις διεθνείς αγορές, με την εγγύηση όλης της Ευρώπης. Αλλά τη στιγμή της ψήφου οι δημαγωγοί αρνούνται τη δημιουργία του ΕΜΣ.


«Ναι», λένε, «είμαστε αλληλέγγυοι με τους Ελληνες, θέλουμε έναν ΕΜΣ, αλλά όχι αυτόν εδώ».


Συνεπώς, καθώς αυτός ο πραγματικός ΕΜΣ είναι αποτέλεσμα συμβιβασμού, είναι σαν να λένε ότι δεν θέλουν καθόλου ΕΜΣ και κάθε χώρα ας τα βγάλει πέρα μόνη της...


Ορισμένοι επικρίνουν τον ΕΜΣ ως μια νέα τεχνοκρατική δομή, ανεύθυνη ενώπιον των πολιτικών οργάνων. Ε, όχι! Οι κυβερνήτες του ΕΜΣ θα είναι οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών-μελών, οι διοικητές θα διορίζονται από αυτούς και θα μπορούν «να ανακληθούν ανά πάσα στιγμή» και η διεύθυνσή του θα είναι πολιτική.


Αλλοι καταφέρονται εναντίον της στάθμισης της συμμετοχής στις αποφάσεις και στις υποχρεώσεις: θα είναι ανάλογη με το μερίδιο μιας χώρας στο ΑΕΠ της ευρωζώνης. Θα προτιμούσαν να είναι ανάλογη με τον πληθυσμό;


Είναι θεμιτό τα διαρθρωτικά κεφάλαια που μεταβιβάζονται κάθε χρόνο σε κάποιο από τα μέλη της να ψηφίζονται από το Κοινοβούλιο. Εδώ όμως μιλάμε για άλλο πράγμα: για τις εγγυήσεις που η Ευρώπη μπορεί να προσφέρει σε έναν δανειστή προς όφελος κάποιου δικού της. Και η απαιτούμενη αλληλεγγύη πρέπει να είναι ανάλογη της δυνατότητας που έχει καθένας να σπεύδει σε βοήθεια του γείτονα.


Επικρίσεις διατυπώνονται, τέλος, κατά του άρθρου 12: για να επωφεληθείς από το αμοιβαίο δάνειο πρέπει να αποδεχθείς όρους, η διαπραγμάτευση των οποίων θα γίνεται κατά περίπτωση. Και εδώ εμφανίζεται η τραγική εικόνα της Ελλάδας.

Αλλά ας είμαστε σαφείς: το πρόβλημα δεν είναι ότι, όταν δανείζεστε στη θέση του γείτονά σας, του ζητάτε να πάρει μέτρα για να μπορέσει να σας επιστρέψει τα χρήματα. Αν δεν το κάνετε, δεν θα μπορείτε να δανειστείτε εσείς οι ίδιοι!

Το αληθινό πρόβλημα είναι ο τύπος του προτεινόμενου «σχεδίου εξυγίανσης». Και αυτό δεν υπάρχει στη συνθήκη, αποτελεί αντικείμενο αγώνα...

Οπως η πλειονότητα του ελληνικού λαού, που εκτιμά την αλληλεγγύη της ευρωζώνης αλλά είναι εχθρική στο θηριώδες σχέδιο που του επιβάλλει η τρόικα, είμαστε υπέρ των προϋποθέσεων αλλά όχι αυτών που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα και οι οποίες δεν περιλαμβάνονται στη συνθήκη του ΕΜΣ.

*Ο Jean-Paul Besset είναι ευρωβουλευτής του σχηματισμού Ευρώπη Οικολογία - Οι Πράσινοι.
Ο Daniel Cohn-Bendit, συμπρόεδρος της ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο.
Ο Alain Lipietz, οικονομολόγος, πρώην ευρωβουλευτής
Ο Yann Moulier Boutang, οικονομολόγος.
Και ο Shahin Vallée, οικονομολόγος